Ο κύκλος των χαμένων ποιητών

Η υπευθυνότητα δεν είναι νοητή χωρίς ελευθερία. ...Γιατί προς τη μοναξιά δεν τον σπρώχνουν τον άνθρωπο οι εχθροί, αλλά οι φίλοι. Το μέλλον από καιρό έχει χαραχτεί και τώρα για αυτούς θα ναι μια επανάληψη.

Ορθοδοξία σημαίνει να μη σκέφτεσαι- δεν υπάρχει λόγος να σκέφτεσαι. Ορθοδοξία είναι η έλλειψη συνείδησης. ...Κι εκείνο που ήθελε πιο πολύ από το να αγαπηθεί, ήταν να γκρεμίσει αυτόν τον τοίχο της αρετής, έστω και για φορά στη ζωή του! Ο πόθος ήταν έγκλημα της σκέψης! ..Δεν θα επαναστατήσουν, αν δεν αποκτήσουν συνείδηση και δεν θα αποκτήσουν συνείδηση, αν δεν επαναστατήσουν... Θα συναντηθούμε εκεί που δεν θα υπάρχει σκοτάδι. ...Σκέφτηκε ότι σε στιγμές κρίσεις δεν αγωνίζεται κανείς ενάντια σ' έναν εξωτερικό εχθρό, αλλά ενάντια στο ίδιο του το σώμα. Όσο οι άνθρωποι παραμένουν άνθρωποι, η ζωή και ο θάνατος θα είναι το ίδιο πράγμα. ...-Κι αν το κόμμα πει ότι δεν είναι τέσσερα, αλλά πέντε, τότε πόσα είναι; -Τέσσερα. Δεν εγκαθιδρύει κανείς δικτατορία για να προστατεύσει μια επανάσταση. Κάνει επανάσταση για να εγκαθιδρύσει μια δικτατορία. Δυο δάκρυα που μύριζαν τζιν κύλησαν πλάι στη μύτη του [...]. Είχε κερδίσει τη μάχη ενάντια στον εαυτό του. Αγαπούσε το Μεγάλο Αδελφό.

"Όταν αντικρύζουμε κάτι εξαιρετικά όμορφο ή απίστευτα άσχημο, το μισούμε. Γιατί σ'αυτό βλέπουμε ένα κομμάτι του εαυτού μας που δεν θέλουμε να ξέρουμε" Αλκίνοος Ο αέρας έξω θα μπορούσε να "μοιάζει" αποπνικτικός, μα είναι κιόλας... Εκτός από τα πεσμένα φύλλα και τα δάκρυα εκείνα, τίποτα αλλο δεν θυμίζει φθινόπωρο... ψάχνεις το ψυχρό γκρίζομπλε στον ουρανό...και το κυπαρισσο-μπορντώ στη γη, αχ να ταν έτσι στ' αλήθεια... Είναι σαν να βρίσκεσαι σε μια διαρκή προσπάθεια να διορθώσεις τις ατέλειες... στη φύση και στη φύση σου... Παρότι ξέρεις πως ο κυκλος της ζωής σου συνεχώς γυρνάει και ίσως να μπορέσεις να συνεισφέρεις μονάχα μια στροφή, ζητάς άπληστα... να χεις όλα αυτά που θυμάσαι, λόγω μερικών παλιών φωτογραφιών... Χάθηκες τώρα στα βρώμικα σοκάκια των αγαπημένων σου φιλμ και στις σελίδες των βιβλίων σου που μυρίζουν καπνό βανίλια και έχουν γραμμένα τα πιο αποκρυφα των ονείρων σου... ...μήπως και συναντηθεις μαζί του μια βραδιά... "Το μέλλον από καιρό έχει...

"Ακουστά σ' έχουν τα κύμματα πώς χαϊδεύεις, πώς φιλάς πώς λες ψιθυριστά το "τι" και το "ε" τριγύρω στο λαιμό στον όρμο παντα εμείς το φως και η σκιά" Ο. Ελύτης ~~~ Δώσε μου μονάχα ένα λεπτό... ένα δακρυ να ρίξω και να προλάβει η γη να το ρουφήξει. Να σταματήσει κι η καρδιά έτσι γοργά να χτυπάει... Να χαλαρώσει ο σφυγμός μα και να στερέψουν οι αγκαλιές και οι υποσχέσεις. Να σταματήσω να φωνάζω το όνομα σου και να ξαγρυπνάω με τη λάμψη των ματιών σου. Δώσε μου ένα λεπτό μήπως και σταματήσω να ακούω καμπάνες όμορφες που χουν δανειστεί τη χροιά της φωνής σου... Μηπως και σταματήσω να σε ποθώ τόσο πολύ... ~~ Η ματιά σου με καίει και το χαμόγελο σου με θρέφει... ~~ Είμαι εδώ και περπατάω με τον απόηχο των κινήσεων σου, των φιλιών, των ματιών... με τον απόηχο της μελωδίας του παφλασμού του κύμματος που τέτοια ώρα ακούγαμε μαζί... Και μετά έσκυβες και με φίλαγες... μία στο στόμα... μία στο μέτωπο, ρουφώντας τον πυρετό μου! ~~ ...Αντιλαμβανόσουν πόσο αληθινό ήτ...

Ποτέ τοσο πολύ δε σ'είχα αγαπήσει, καρδιά μου όσο τότε που σ' άφησα κείνο το απογεματινό. Το δάσος με κατάπιε, το μπλαβί το δάσος, καρδιά μου Που πάνω του στα δυτικά κρέμονταν κιόλας τα χλωμά αστέρια. Δε γέλασα και λίγο, κάθε άλλο, καρδιά μου Γιατί σε σύγκρουση ήρθα παίζοντας με τη σκοτεινιασμένη μοιρα- Στο μεταξύ αργοσβήναν κιόλας πίσω μου τα πρόσωπα Μέσα στο δειλινό το μπλε του δάσους. Όλα ήταν όμορφα ετούτο το μοναδικό απογεματινο, καρδιά μου Όσο δεν ήταν ποτέ πριν κι ούτε ποτέ θα γίνουν- Αν κι ό,τι μου μεινε μονάχα είναι πουλιά μεγάλα Που τα απογεματινά μέσα στο σκοτεινό ουρανό πεινάνε. 1920

Η ιστορία είναι αποκτηνωμένη... Μα κι εμείς είμαστε πέρα ως πέρα αποκτηνωμένοι! Η τηλεόραση ανοιχτή. "Δυνάμωσε την ένταση", λέω. Έτσι αποσιωπούσαμε ό,τι μας πλήγωνε! Έτσι αποσιωπούσαμε την κάθε απογοήτευση, τον κάθε στεναγμό. Το χέρι τρέμει! Και το πινέλο πέφτει λερώνοντας το παρκέ... Κρεμ παρκέ με κόκκινο λεκέ. Όσο κι αν τον έτριβες- θυμάσαι- δεν έφευγε, επέμενε όπως κι εσύ! Σήμερα το παρκέ είναι γεμάτο λεκέδες: μπλε κι άσπρους, κόκκινους κι μαύρους και ο κόσμος είναι κι αυτός γεμάτος τρεμάμενα χέρια...

Πώς μια λάμψη οδηγείται σε αστραπή...; Πώς το φως πορεύτηκε μέσα στο σκοτάδι; Πώς ταξίδεψα δεμένη στο κάθισμα των ονείρων σου; Πώς μ' έκλεψες μ' ένα χαμόγελο; Πώς τραγούδησες για πρώτη φορά ένα τραγούδι που ήδη το γνώριζα; Μα σαν έργο θεάρεστο τούτη η βραδιά... ανάμεσα στο φως και τη σκιά... το φόβο σου και το θυμό μου... Μα σαν έργο πρωτόπλαστο τούτη η ευτυχία... Δάκρυα, δάκρυα! Αναφιλητά και ιαχές προδίδουν αυτή μου την τωρινή ευτυχία! Πορευμένη μέσα στο σκοτάδι, δεμένη στο κάθισμα των ονείρων σου, δωσμένη μέσα από ένα χαμόγελο... το χαμόγελο της Τζοκόντα! Ήχοι και μελωδίες... Εικόνες και ήχοι... Άνθρωποι και λέξεις, χιλιάδες λέξεις... Λέξεις τρεμάμενες, μα και σίγουρες... λέξεις κρυφές και ολοφάνερες...ειπωμένες λέξεις! Πόσες θα ναι άραγε..; Κάπου στο βάθος της ψυχής μας μια ξεχασμένη κιθάρα παίζει ακόμα. Ειναι εκείνη της συνείδησης του κορμιού, εκείνη της ανευθυνότητας του πνεύματος... Όταν δυναμώνει προχωράμε κι εμείς με γοργό βήμα... με βήμα ρυθμικό ο ένας για τον άλλο, μ...