Γιώργος Σεφέρης- Μυθιστόρημα
Ε' Δεν τους γνωρίσαμε ήταν η ελπίδα στο βάθος που έλεγε πως τους είχαμε γνωρίσει από μικρά παιδιά. Τους είδαμε ίσως δυο φορές κι έπειτα πήραν τα καράβια φορτία κάρβουνο, φορτία γεννήματα, κι οι φίλοι μας χαμένοι πίσω από τον ωκεανό παντοτινά. Η αυγή μας βρίσκει πλάι στην κουρασμένη λάμπα να γράφουμε αδέξια και με προσπάθεια στο χαρτί πλεούμενα γοργόνες ή κοχύλια το απόβραδο κατεβαίνουμε στο ποτάμι γιατί μας δείχνει το δρόμο προς τη θάλασσα, και περνούμε τις νύχτες σε υπόγεια που μυρίζουν κατράμι. Οι φίλοι μας έφυγαν ίσως να μη τους είδαμε ποτές,ίσως να τους συναντήσαμε όταν ακόμη ο ύπνος μας έφερνε πολύ κοντά στο κύμα που ανασαίνει ίσως να τους γυρεύουμε γιατί γυρεύουμε την άλλη ζωή, πέρα από τ'αγάλματα. ΙΔ' Τρία κόκκινα περιστέρια μέσα στο φως χαράζοντας τη μοίρα μας μέσα στο φως με χρώματα και χειρονομίες ανθρώπων που αγαπήσαμε. ΙΗ' Λυπούμαι γιατί άφησα να περάσει ένα πλατύ ποτάμι μέσα από τα δάκτυλα μου χωρίς να πιω ούτε μια στάλα. Τώρα βυθίζομαι στην πέτρα. Ένα μικρ...