Ο κύκλος των χαμένων ποιητών

"..Το παλιό απ'την καρδιά τίναξε το! Τα δικά μας πινέλα είν' οι δρόμοι. Οι πλατείες- οι δικές μας παλέτες. Των καιρών το βιβλίο το χιλιόφυλλο, δεν τραγούδησε την επανάσταση ακόμα. Φουτουριστές μου εσείς, παλιόφιλοι, τυμπανοκρούστες και ποιητές, στους δρόμους!" "Τι χαρά πρέπει απ'τ'αύριο ν'αδράξεις. Δύσκολο στη ζήση αυτή δεν είναι να πεθαίνεις. Δυσκολότερο πολύ 'ναι τη ζωή να φτιάξεις." "Αλλά η ποίηση είναι το προστυχότερο πράγμα:υπάρχει από μόνη της, σαν τίποτα να μη συμβαίνει." "..Φθείρεται με τα χρόνια η μηχανή της ψυχής σου." "Κι αν το πιο εύκολο πράγμα, νομίζετε ακόμα πως είναι να χρησιμοποιείς ξένες λέξεις, τοτε, να σύντροφε το στυλό μου και μπορείτε να γράψετε μόνοι εσείς."

"... Εν' άσο κολλώ στο κούτελο στόχο να δίνει καλύτερο ακόμα!" "Σαν δε μαζέψουν τους ανθρώπυς σε μάτσα σαν δε τους κόψουν, ως να χυθεί όλο τους το αίμα, τις φλέβες, μολεμένη η γη θα νευρώσει από μόνη της, δίχως βία, θα ψοφήσουν τα Παρίσια, τα Βερολίνα κι οι Βιένες!" "Αξιότιμοι κύριοι! καταλαβαίνετε λοιπόν; τον πόνο που σε λειώνει τον κάνεις δικό σου, τον θρέφεις και τον μεγαλώνεις: κι όλες οι λόγχες μπήγονται στο στήθος σου, ολα τ'αέρια παραμορφώνουνε το πρόσωπο σου, όλες οι πυροβολαρχίες γκρεμάνε του κεφαλιού σου το κάστρο- αυτό είναι το τετράστιχο μου." "Πώς με τη χαϊδεμένη γλώσσα του ποιητή την πυρωμένη σόμπα να γλείψω;" "Προχωρούμε! Προ-προχωρούμε! Δεν προχωρούμε- πετάμε! Δεν πετάμε αστραπέψαμε, στους γεφύρους ξεπλένοντας τις ψυχές."