Ο κύκλος των χαμένων ποιητών

Η εταιρεία “Παραμύθι από Μακριά”  σε συνεργασία με το Θέατρο της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών ανεβάζει την παράσταση:   Υπερσιβηρικός (Ταξιδιωτική περιπέτεια) Μια παράσταση βασισμένη στο μυθιστόρημα του  Lucio Lami,  « H Κυρά της Αρκούδας « Η ιστορία  ξεκινάει ακριβώς 100 χρόνια πριν. Οι ήρωες μας δύο αρκουδιάρηδες. Ένας άντρας και μια γυναίκα. Ένα παθιασμένο ζευγάρι. Θα κάνουν ένα μεγάλο ταξίδι απ” την Ιταλία ως τη Σιβηρία για ν” αποκτήσουν μια Σιβηρική Αρκούδα. Θα ταξιδέψουν στην Ευρώπη των Βαλκανικών πολέμων και της Οκτωβριανής επανάστασης. Θα μεταφέρουν τη μικρή τους ιστορία στη Μεγάλη Ιστορία με τον Υπερσιβηρικό Σιδηρόδρομο. Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών Αίθουσα Σχεδίου Πειραιώς 256, Ταύρος Πρεμιέρα: Σάββατο 21 Δεκεμβρίου 2013 Παραστάσεις: Κάθε Παρασκευή στις 21.00, Σάββατο στις 21.00 και Κυριακή στις 19.30,  μέχρι Παρασκευή 28 Φεβρουαρίου 2014. Διασκευή – θεατρική γραφή: Βυζαντία Πυριόχου Γκυ, Vismai, Γιάννης Σάββα Σκηνοθεσία: Βίλια...

Ο Σαίξπηρ θα μπορούσαμε να πούμε πως –μεταξύ άλλων- συνεχίζει όλη την παράδοση της Αναγέννησης. Όμως, η γενίκευση αυτή δεν αρκεί για να αποδώσει, ούτε τις πολυπλοκότητες της  Ελισαβετιανής  εποχής, ούτε την ίδια την υφή του έργου του δραματικού ποιητή. Από την  Αναγέννηση  κι έπειτα άλλαξε σημαντικά ο τρόπος, βάσει του οποίου γινόταν αντιληπτή η σχέση του ανθρώπου με το Θεό. Αυτή η αλλαγή διαμεσολαβήθηκε, εν πολλοίς, από τον τρόπο με τον οποίο επαναπροσλήφθηκαν έννοιες και εννοιακά συμπλέγματα, όπως η ψυχή, τα επίπεδα της ύπαρξης, ο ορισμός του μικρόκοσμου και του μακρόκοσμου, καθώς και η αντίληψη του ανθρώπου ως σημείο στο άπειρο σύμπαν. Όλες αυτές οι αλλαγές σχετικά με την αντίληψη του μεταφυσικού στοιχείου προκλήθηκαν τόσο από την  Αναγέννηση , ως καλλιτεχνικό και πνευματικό κίνημα, και σινάμα κοινωνικό, οικονομικό, πολιτικό, πολιτισμικό, όσο και από τη θρησκευτική   μεταρρύθμιση . Οι θεωρίες που διακινήθηκαν κατά αυτή την περίοδο και επανεξετάστηκ...

Ένα βράδυ σε πλαίσιο  πολιτισμένης  διασκέδασης. Μεταξύ  πολιτισμένων  ανθρώπων. Με  πολιτισμένους  τρόπους και συνήθειες. Ένα « πολιτισμένο  παιχνίδι». Χωρίς κανέναν έλεγχο του  υποσυνειδήτου . Όπου τα ένστικτα, τα πάθη, η  απογυμνωμένη  εικόνα των ηρώων διεκδικεί δυναμικά τη θέση που της αρμόζει, μέσω μιας δρυμείας κριτικής  στο  Δυτικό   Πολιτισμό . Στην Αμερικάνικη κουλτούρα. Ο  Άλμπη  μας λέει δυνατά, μέσα από τους άρτια κατασκευασμένους του ήρωες, πως ο πολιτισμός είναι η  καταπάτηση  των ενστίκτων και των ελευθεριών μας. Τίποτα άλλο, πέραν από μια σύμβαση. Μια  κατασκευή . Το θέατρο « ΠΟΛΗ » μεταφέρει το έργο στο σανίδι, πιστά βασισμένο στο κείμενο του δραματουργού. Οι ηθοποιοί δίνουν έμφαση στην εκφραστική αποτύπωση της σχέσης έρωτα- μίσους του πρωταγωνιστικού ζευγαριού, στη μεταξύ τους σχέση εξουσίας κι εξάρτησης, στην αμοιβαία ένδειξη καταπίεσης και κτητικότητας. Σε αυτό το εσωτερικ...

Σε ένα θέατρο χωρίς παράθυρα. Έτσι δεν είναι άλλωστε όλοι οι προορισμένοι για θεατρικές παραστάσεις, χώροι; Εκεί, οι κλειστοφοβικές διαθέσεις των ηρώων εκδηλώνονται με αφορμή την έλλειψη φωτός, εξαιτίας ενός απροσδιόριστου αυταρχικού καθεστώτος, που μας θυμίζει κάτι από τις δυστοπίες του Όργουελ και του Χόξλεϋ, μα ακόμη περισσότερο μια δυστοπία με ιδιαίτερη εγγύτητα στο προσωπικό μας παρόν ή στο αόριστο μας μέλλον. Η παράσταση  Λευτεριά στη Μήδεια  δομείται πάνω στην  αυτοαναφορικότητα , ως προς τη  θεατρική   διαδικασία . Σε ένα ιστορικό και κοινωνικό πλαίσιο  σκοτεινό , ως προς τα ειδικά του χαρακτηριστικά, παρουσιάζεται μια σχετική αφήγηση με το ανέβασμα της γνωστής τραγωδίας του  Ευρυπίδη ,  Μήδεια . Η Μήδεια, όμως, που ετοιμάζεται είναι μια «άλλη». Σκιαγραφείται με απόλυτο κανόνα τις διαθέσεις του παραγωγού, διαθέσεις που παραβιάζουν τις συμβάσεις της ίδιας της δραματουργίας και των στόχων της, με σκοπό να την αλλάξουν ριζικά. Ποια είνα...

Δύο αδερφές που έχουν να συναντηθούν για καιρό. Μετά από το θάνατο της μητέρας τους. Μια αποτυχημένη αστική οικογένεια. Τρεις πίνακες. Πέντε πίνακες; Σχέσεις εξουσίας και δόλου, σαν εμπορικές συναλλαγές. Κι εμπάθειες. Και λέξεις. Κι αέρας. Η θεατρική παράσταση «ΑΕΡΑΣ», σε κείμενο του  Βαγγέλη Χατζηγιαννίδη  θίγει, ρωτάει, ρωτάται, διακωμωδεί και ειρωνεύεται τη σχέση μεταξύ δύο γυναικών, μια σχέση που τέμνεται αποκλειστικά και μόνο στα οικογενειακά ζητήματα ιδιοκτησίας. Σ’ ένα μακροεπίπεδο αυτής της σχέσης δεν θα δυσκολευτούμε να αναγνωρίσουμε συμπεριφορές με δεδομένη ταξική και κοινωνική προέλευση, που σκιαγραφούνται με ενδιαφέροντα τρόπο, μέσω της ιδιοσυγκρασίας της κάθε ηρωίδας. Σε ένα μικροεπίπεδο αυτής της σχέσης, από την άλλη, δύναται να αναγνωρίσουμε, ορισμένα βασικά εμπόδια στη σύγχρονη επικοινωνία, καθώς και ορισμένες από τις νόρμες που διέπουν τις κανονιστικές συμπεριφορές στο δημόσιο χώρο, όπως η επίπλαστη ευγένεια, οι απόκρυφες σκοπιμότητες και ο εγωισμός. ...

«Τι θα πει παραγωγικός; Χρήσιμος στην κοινωνία; Ήμουν χρήσιμη! Μεγάλωνα σωστά τα παιδιά μου. Ήμουν χρήσιμη γιατί είχαμε μια καλή οικογένεια. Ήμουν χρήσιμη γιατί ήμουν ένας ευτυχισμένος άνθρωπος.»  Απόσπασμα από το έργο «Μια κανονική μέρα» σε σκηνοθεσία της  Μαριάννας   Κάλμπαρη . Το θεατρικό σανίδι δύναται να φιλοξενήσει το οτιδήποτε. Κάθε κείμενο, υπό ένα πρίσμα, μπορεί να αποτελέσει κείμενο με ισχυρές θεατρικές αναφορές. Όπως, επίσης, κάθε κείμενο με έναν τρόπο, όσο έμμεσος και αφαιρετικός αν είναι αυτός, θέτει τον εαυτό του σε διαλεκτική σχέση με την πραγματικότητα. Ένα τέτοιο κενό έρχεται, κατά την άποψη μου, να καλύψει το συγκεκριμένο κείμενο της  Κατερίνας   Γιαννάκου . Το κενό που δημιουργείται στη θεατρική πραγματικότητα από το ερώτημα που προκύπτει: πώς προσλαμβάνεται και μεταμορφώνεται, κατά τη θεατρική πράξη, η σύγχρονη ελληνική κοινωνία; Πώς βιώνονται τα ηθικά και αξιακά της συμπλέγματα από τα πρόσωπα, που την απαρτίζουν; Ποια είναι σε τελική α...

Οι ανθρώπινες σχέσεις έχουν όρους. Μόνο που τόσο η συγγραφέας Μαργαρίτα Καραπάνου, όσο και ο σκηνοθέτης Οδυσσέας Κωνσταντίνου, δε τους προσδίδουν τη διάσταση  a   priori   συνθήκης. Διαρκώς μεταβαλλόμενοι, καθώς είναι, αντιστρέφουν τους ρόλους- στην προκειμένη, στις ερωτικές συναναστροφές- και τα επίπεδα των σχέσεων εξουσίας. «Πότε χάνεις, πότε κερδίζεις. Και συνήθως χάνεις», αναφέρει μεταξύ άλλων στο μονόλογο της η Φένια Σχοινά, με την οποία συζητήσαμε γύρω από το ανέβασμα της παράστασης  Rien   ne   va   plus   στο θέατρο 104 (Ευμολπιδών 41, Γκάζι). Η παράσταση αφορά μια  νεαρή   συγγραφέα , τη Λουίζα. Η Λουίζα αποφασίζει να παντρευτεί τον Άλκη. Μέσα από τον θεατρικό  μονόλογο  της, η  Φένια   Σχοινά , μας δίνει αφηγήματα, που ισορροπούν μεταξύ του επιπέδου του πραγματικού και εκείνου του φανταστικού. Τα όρια μεταξύ αυτών των επιπέδων κάθε άλλο παρά ευδιάκριτα, αποδεικνύουν περισσότερο από οτιδήποτε άλλο το...

Η εκπομπή  ΔρομοΛόγια  μεταδίδεται κάθε Πέμπτη στις 11.00-13.00 στο διαδικτυακό ραδιοφωνικό σταθμό  www.crradio.gr ΔρομοΛόγια, Αφιέρωμα στον "πολιτικό" Σαίξπηρ, 21-11-2013 by Marilena Karra on Mixcloud

Ο Σαίξπηρ θα μπορούσαμε να πούμε πως –μεταξύ άλλων- συνεχίζει όλη την παράδοση της Αναγέννησης. Όμως, η γενίκευση αυτή δεν αρκεί για να αποδώσει, ούτε τις πολυπλοκότητες της  Ελισαβετιανής  εποχής, ούτε την ίδια την υφή του έργου του δραματικού ποιητή. Από την  Αναγέννηση  κι έπειτα άλλαξε σημαντικά ο τρόπος, βάσει του οποίου γινόταν αντιληπτή η σχέση του ανθρώπου με το Θεό. Αυτή η αλλαγή διαμεσολαβήθηκε, εν πολλοίς, από τον τρόπο με τον οποίο επαναπροσλήφθηκαν έννοιες και εννοιακά συμπλέγματα, όπως η ψυχή, τα επίπεδα της ύπαρξης, ο ορισμός του μικρόκοσμου και του μακρόκοσμου, καθώς και η αντίληψη του ανθρώπου ως σημείο στο άπειρο σύμπαν. Όλες αυτές οι αλλαγές σχετικά με την αντίληψη του μεταφυσικού στοιχείου προκλήθηκαν τόσο από την  Αναγέννηση , ως καλλιτεχνικό και πνευματικό κίνημα, και σινάμα κοινωνικό, οικονομικό, πολιτικό, πολιτισμικό, όσο και από τη θρησκευτική   μεταρρύθμιση . Οι θεωρίες που διακινήθηκαν κατά αυτή την περίοδο και επανεξετάστηκ...

Ο χώρος Τέχνης και Δράσης « Βρυσάκι » στεγάζεται στην περιοχή της Πλάκας (Βρυσακίου 17, πλησίον της Αρχαίας Αγοράς) και φιλοξενεί δράσεις τόσο του πεδίου των εικαστικών τεχνών, όσο και των παραστατικών, όπως θέατρο, χορός, μουσική, προβολές. Στο πλαίσιο των εκδηλώσεων για τον μήνα Νοέμβριο ανεβαίνει και η παράσταση του Ν. Κατράκη,  Η σονάτα του σεληνόφωτος , βασισμένη στο γνωστό ποίημα του Γιάννη Ρίτσου, της ποιητικής συλλογής  Τέταρτη Διάσταση . Ερμηνεύει το μονόλογο της γυναίκας η Ε. Παπαθεοδώρου. Το εκτενές αυτό ποίημα συνιστά ένα από τα πιο πολύσημα έργα του Γ. Ρίτσου. Ενδεχομένως, να είναι περισσότερο γνωστό για τη σκιαγράφηση μιας γυναικείας φιγούρας, που αντιλαμβανόμενη τη φθορά που προξενεί ο χρόνος, καθώς και η απώλεια του έρωτα, βιώνει τον πόνο. Ζητήματα που προκύπτουν μέσα από το ποίημα είναι η μοναξιά, η απομόνωση και η περιθωριόποιηση. Το ποίημα έχει έναν έντονο αφηγηματικό χαρακτήρα, ενώ στην αρχή του γίνονται σαφείς τόσο οι σκηνοθετικές, όσο και οι σκηνογρ...

Ο Γιαννούλης Χαλεπάς συνιστά έναν από τους σημαντικότερους γλύπτες της νεότερης Ελλάδας. Γεννήθηκε στην Τήνο το 1851. Σπούδασε στο Σχολείον των Τεχνών και στην Ακαδημία του Μονάχου, με κρατική υποτροφία. Η διακοπή της υποτροφίας του, καθώς και μια ερωτική απογοήτευση έπληξαν ιδιαίτερα τον ευαίσθητο ψυχισμό του, με αποτέλεσμα, στις αρχές του αιώνα, να  μείνει έγκλειστος για 14 χρόνια στο Ψυχιατρείο της Κέρκυρας. Κομβικής σημασίας για την καλλιτεχνική του πορεία υπήρξε ακόμη η συγκρουσιακή σχέση με τη μητέρα του, η οποία θεωρούσε την τέχνη, υπαίτια για τον κλωνισμό του ψυχισμού του. Μετά το θάνατο της μητέρας του, το 1916, ο Χαλεπάς αφοσιώθηκε απερρίσπαστος στο έργο του, δημιουργώντας πληθώρα γλυπτών. Το έργο του Χαλεπά διακρίνεται τόσο για την κλασικιστική του παιδεία, όσο και για μια πιο ρεαλιστική απόδοση. Στην πρώτη περίοδο της καλλιτεχνικής του δημιουργίας, πριν από τον εγκλεισμό του, τα θέματα είναι παρμένα από την ελληνική μυθολογία. Όσον αφορά, όμως, στην καλλιτεχνική του...

Περί θεωρίας και θεάτρου "Υπάρχουν πολύ περισσότερα πράγματα στον ουρανό και τη γη, Οράτιε, απ' ό,τι μπορεί να φανταστεί η φιλοσοφία σου." W.Shakespeare "Στις πιο ελεύθερες των κοινωνιών, οι άνθρωποι κατέληξαν να ντύνονται ομοιόμορφα. Σαν με στολές (κι ας είναι και σινιέ). Μια δυσθυμία σφραγίζει τον αιώνα. [...] Παντού διχασμός και διάσπαση. Ακόμη και στο άτομα." F.Fernades

Μοντερνισμός και μεταμοντερνισμός: συγκλίσεις και αποκλίσεις. "Η μόνη απελευθερωτική λέξη είναι αυτή που μ'ερεθίζει ακόμη." Andre Breton "Ο μεταμοντερνισμός ισχυροποιεί τη λογική του καταναλωτικού καπιταλισμού και κενώνει την τέχνη από το πολιτικό της περιεχόμενο." Kroker, Cook "O μεταμοντερνισμός είναι μια νεο- συντηρητική θεώρηση της τέχνης, που συνειδητά υπονομεύει τη διαλεκτική και προβάλλει τον εφησυχασμό και την αποδοχή των τρεχουσών κοινωνικών πρακτικών."¨ Habermas J.Habermas "Ο πρωτοποριακός καλλιτέχνης είναι ένας εχθρός εντός των πυλών της πόλης που έχει ως στόχο να καταστρέψει." Ionesco "Η τέχνη μπορεί να αλλάξει την κοινωνική πραγματικότητα." κατά το πρότυπο του Brecht και του Breton "Η βιομηχανία της εμπορικής κουλτούρας είναι σε θέση να ουδετεροποιεί ή να προσαρτά κατά βούληση την αντιθετική δύναμη της τέχνης." "Ο ύστερος καπιταλισμός ενσωματώνει και νοηματοδοτεί το kitsch με τέτοι...

Freud Ο Freud και η προβληματική του "εγώ". "Κάθε "εγώ" έχει το αντικείμενο του, και κάθε "υπέρ-εγώ" το απόβλητο του" Julia Kristera "Είμαι ένας άλλος" Rimbaud "Στο ανθρώπινο μυαλό ενοικούν τρεις δυνάμεις: 1. το "προεγώ", που σχετίζεται με τις βασικές παρορμήσεις του ανθρώπου και ανήκει στον χώρο του ασυνείδητου, 2. το "εγώ", που αποτελεί την κοινωνική μάσκα του ανθρώπου και 3. το "υπέρ- εγώ", που αναλαμβάνει το ρόλο του ελγκτή των ανθρώπινων πράξεων." Freud "Όπως ο Οιδίποδας, έτσι κι εμείς, αγνοούμε τις επιθυμίες που αντιβαίνουν την ηθική, τις επιθυμίες που μας έχει επιβάλλει η φύση." Freud

Περί θεατρικής αισθητικής και ιδεολογίας. "Δεν υπάρχει τεκμήριο πολιτισμού που να μην είναι ταυτόχρονα και τεκμήριο βαρβαρότητας" Walter Benjamin Denis Diderot "Όλα τα "εγώ" είναι ο τόπος που διεξάγεται το παιχνίδι εξουσίας. Φουκώ Η δραματική τέχνη την περίοδο του διαφωτισμού Το ταμπλό (Denis Diderot) "o βασικός χαρακτήρας βρίσκεται στο μέσον. Οι άλλοι τοποθετούνται ανάλογα με τον βαθμό, την ηλικία, το φύλλο και τις σχέσεις που τους διαφοροποιούν μεταξύ τους." "η τέχνη είναι παράγωγο προσεχτικής μελέτης και προετοιμασίας και όχι αυθορμητισμού." "ο μεγαλύτερος ποιητής είναι αυτός που παρουσιάζει τους χαρακτήρες του με τέτοια σαφήνεια και καθαρότητα, που οι ηθοποιοί καλούνται απλώς να παρουσιάζουν στη σκηνή, χωρίς να προσθέτουν κάτι δικό τους."

Ο εξπρεσιονισμός, ο Brecht, το "εγώ" και το "εμείς". "το θέατρο δεν είναι μια απλή, φυσική αναπαράσταση, αλλά θέατρο του μυαλού, προέκταση του μύθου ή του εσωτερικού κόσμου του συγγραφέα..." Studberg "για τους εξπρεσιονιστές η οποιαδήποτε εξωτερική όψη των πραγμάτων δεν ήταν τίποτα άλλο παρά η έκφραση της εσωτερικής πραγματικότητας." D.Bablet, S.Jacquot (ο εξπρεσιονιστής συγγραφέας)"δημιουργεί τους χαρακτήρες του ελαυνόμενους αποκλειστικά από την προσωπική του συναισθηματική εμπειρία και όχι αναπολώντας ανθρώπους που έτυχε να δει να διακατέχονται από παρόμοια συναισθήματα. Επίσης, ο ηθοποιός δεν πρέπει να αποκρύβει το γεγονός ότι βρίσκεται στο θέατρο." Kokoshka "Η βασική πάλι εδώ είναι ανάμεσα στην ψυχή του ανθρώπου και την εξωτερική πραγματικότητα" Brecht (Kokoshka) "Το θέμα του είναι η "μοιραία αντιπαράθεση" ανάμεσα στους βασικούς πόλους της ύπαρξης που μορφοποιούν τη βάση των ονείρων μας: έ...

Μπέκετ: Πριν φτάσει η ώρα του θανάτου, κανένας δεν ξέρει ποιο ακριβώς είναι το κουράγιο του... Μπέκετ: Κι όλα ξεχνιούνται άμα είσαι ζωντανός. Βασιλιάς: Αν ήσουνα φτωχός, ίσως να μην είχες ξεχάσει. Μπέκετ: Για να νιώσεις ζωντανός πρέπει να παίξεις τη ζωή σου. Βασιλιάς: Όσο να ναι απλοποιείται η ζωή άμα ξέρεις πως με την παραμικρή πρωτοβουλία θα κρεμαστείς. Υπόθεση:  Ο Βασιλιάς Χένρι Β’ είναι κάθε άλλο παρά άγιος. Βασιλεύει στην Μεσαιωνική Αγγλία, παλεύοντας καθημερινά με πολιτικές ίντριγκες και διαμάχες, περνώντας τον καιρό του με όμορφες γυναίκες, ποτό και δόλια σχέδια. Σταθερός σύμμαχός του σε όλα αυτά είναι ο στενός του φίλος Τόμας Μπέκετ. Με την ελπίδα να θέσει και την εκκλησία υπό τον έλεγχο του ο Βασιλιάς Χένρι δίνει στον πιστό του συνεργό την θέση του Αρχιεπισκόπου του Κάουντερμπερι. Αν και αρχικά αρνητικός, ο Μπέκετ βιώνει για πρώτη φορά στην ζωή του την εκτίμηση και την λατρεία προς το πρόσωπό του. Η αφοσίωσή του στην εκκλησία τελικά γίνεται η αφορμή για την...

Το θεατρικό κείμενο και οι πολυδιάστατοι χαρακτήρες του Γκαίτε μιλάνε από μόνοι τους Σας παραθέτω μερικά από τ' αγαπημένα μου αποσπάσματα από το βιβλίο... "ό,τι έχω το θορώ μακριά στα βάθη, και ζωντανό μου εγίνεται ό,τι εχάθη." ~~ "Θάρρος λοιπόν κι ας μου γενείς το ιδανικό, τη φαντασία κι όσα αυτή σέρνει ας λύσεις: αίσθημα, πάθος, νου και λογικό, μα και την τρέλα μη τη λησμονήσεις!" ~~ "Τον κόσμο ζήτα να μπερδεύεις μόνο να τον ευχαριστηθείς δεν μπορείς- Τι αισθάνεσαι; Χαρά- για πες- ή πόνο;" ~~ (Κύριος:) "Η ορμή παντοτινά που δρα και ζει με της αγάπης ας ζώσει τους φραγμούς, κι ό,τι ως όραμα εμπρός σας τρεμοσβεί στεριώστε το μ' αιώνιους στοχασμούς!" ~~ (Φάουστ:) "Αχ! εύκολο δεν είναι στο κορμί με τα φτερά του νου να σμίξει τα φτερά του." ~~ (Φάουστ:) "Γέρος πολύ είμαι για να παίξω μόνο, νέος πολύ για να μαι δίχως πόθο." ~~ (Μεφιστοφελής:) "Άκου με: όποιος θεωρίες τον ζαλίζουν,...

Οπως και άλλα έργα του Ιψεν, οι «Βρυκόλακες» είχαν προκαλέσει αίσθηση στην εποχή τους. Κανιβαλικές οικογενειακές σχέσεις, υποχθόνια σύνδρομα και αναφορές σε αφροδίσια νοσήματα, σε μια εποχή κατά την οποία και η απλή αναφορά στη σύφιλη εθεωρείτο σκάνδαλο. Ο μεγάλος Νορβηγός συγγραφέας βγάζει στη φόρα τα άπλυτα μιας ολόκληρης εποχής και κοινωνίας με τρόπο επιθετικό, σοκαριστικό για τους συγχρόνους του. Μάλιστα, το 1898, πάνω από δέκα χρόνια μετά την πρεμιέρα του έργου, όταν ο Ιψεν προσκλήθηκε σε δείπνο με τον Οσκαρ Β΄ της Σουηδίας, ο τελευταίος του είπε ότι οι «Βρυκόλακες» είναι ένα κακό έργο. Ο Ιψεν έκανε μια παύση και μετά είπε οργισμένα: «Μεγαλειότατε, έπρεπε να γράψω ένα έργο σαν τους “Βρυκόλακες”»! Το 1891 το έργο ανέβηκε για μία και μοναδική, ιδιωτική παράσταση στο Λονδίνο, σε μια λέσχη, μέλη της οποίας ήταν οι Χάρντι και Χένρι Τζέιμς. Σήμερα θεωρείται έργο κλασικό, από τα πιο αντιπροσωπευτικά του Νορβηγού δραματουργού. Συνδυάζοντας το καυστικό κοινωνικό σχόλιο με την υπαρξιακή - μ...

"Κάποιος ήταν κομμουνιστής γιατί έβλεπε τη Ρωσία σαν υπόσχεση, τη Κίνα σα ποίηση, το κομμουνισμό σαν επίγειο παράδεισο. (...)Κάποιος ήταν κομμουνιστής επειδή ήταν τόσο άθεος που είχε ανάγκη από έναν άλλο θεό. (...)Κάποιος ήταν κομμουνιστής γιατί είχε γοητευτεί τόσο από τους εργάτες που ήθελε να' ναι ένας από αυτούς. Κάποιος ήταν κομμουνιστής επειδή δεν άντεχε πια να είναι εργάτης. (...)Κάποιος ήταν κομμουνιστής γιατί δεν είχε αίσθηση τι εστί κρατικοί υπάλληλοι, παρακρατικοί και CIA. Κάποιος ήταν κομμουνιστής επειδή υπήρχε το Μεγάλο Κομμουνιστικό κόμμα. Κάποιος ήταν κομμουνιστής παρόλο που υπήρχε το Μεγάλο Κομμουνιστικό κόμμα. (...)Κάποιος ήταν κομμουνιστής γιατί δεν άντεχε αυτό το βρωμερό πράγμα που επιμένουμε να αποκαλούμε Δημοκρατία. (...)Κάποιος ήταν κομμουνιστής γιατί πίστευε πως μπορούσε να είναι ζωντανός και ευτυχισμένος μόνο εάν ήταν και οι άλλοι. Κάποιος ήταν κομμουνιστής γιατί είχε ανάγκη από μια ώθηση προς κάτι νέο, γιατί ήταν διατεθειμένος να αλλάζει κάθε μ...