Ο κύκλος των χαμένων ποιητών

Το φως λιγόστεψε, δύοντας ο ήλιος σου τραγούδησε την αποπνικτική ατμόσφαιρα του έπειτα! Πορτοκαλιές ρυτίδες στο μέτωπο του ηλιοβασιλέματος, μετά σκοτάδι. Φωνάζανε παιδιά στα κάτω τα στενά και χαμογέλαγαν, χορεύοντας το τώρα, κρατώντας στα χέρια τις πυγολαμπίδες της νιότης τους. Σου γέλασε το μικρό κοριτσάκι, προσφέροντας σου ένα μαραμένο λουλούδι, βουτηγμένο στη λάσπη, άδικα προσφερόμενων υποσχέσεων. Και εσύ- που ανταπέδιδες πάντοτε τα χαμόγελα- έμεινες σκεφτικός ν' αναρωτιέσαι τι σου ζήτησαν να χαρίσεις και δεν το χάρισες. Έπειτα φύσηξες πάνω του αγέρα φθινοπωρινό και το φίλησες. Απορημένη σε κοίταγα να χαϊδεύεις τρυφερά τα μαραμένα πέταλα του, γιατρεύοντας τα και μέσα μου αναρίγησε το "είναι", φυλάγοντας μου νωχελικές ερμηνείες. Κι άλλες που μαρτυρούσαν τη δροσιά που μου χάριζες, έτσι απλά φιλώντας κάποιον που ξαναγεννιόταν σ' ένα σκοτάδι που ακτινοβολούσε. Μέσα σε μια χούφτα έρωτα κράταγες το ελιξήριο των αλχημιστών. Όχι στα κρυφά, ούτε για σένα!...

"Όταν αντικρύζουμε κάτι εξαιρετικά όμορφο ή απίστευτα άσχημο, το μισούμε. Γιατί σ'αυτό βλέπουμε ένα κομμάτι του εαυτού μας που δεν θέλουμε να ξέρουμε" Αλκίνοος Ο αέρας έξω θα μπορούσε να "μοιάζει" αποπνικτικός, μα είναι κιόλας... Εκτός από τα πεσμένα φύλλα και τα δάκρυα εκείνα, τίποτα αλλο δεν θυμίζει φθινόπωρο... ψάχνεις το ψυχρό γκρίζομπλε στον ουρανό...και το κυπαρισσο-μπορντώ στη γη, αχ να ταν έτσι στ' αλήθεια... Είναι σαν να βρίσκεσαι σε μια διαρκή προσπάθεια να διορθώσεις τις ατέλειες... στη φύση και στη φύση σου... Παρότι ξέρεις πως ο κυκλος της ζωής σου συνεχώς γυρνάει και ίσως να μπορέσεις να συνεισφέρεις μονάχα μια στροφή, ζητάς άπληστα... να χεις όλα αυτά που θυμάσαι, λόγω μερικών παλιών φωτογραφιών... Χάθηκες τώρα στα βρώμικα σοκάκια των αγαπημένων σου φιλμ και στις σελίδες των βιβλίων σου που μυρίζουν καπνό βανίλια και έχουν γραμμένα τα πιο αποκρυφα των ονείρων σου... ...μήπως και συναντηθεις μαζί του μια βραδιά... "Το μέλλον από καιρό έχει...