Ο κύκλος των χαμένων ποιητών

Κανένας δεν κοιμάται στον ουρανό. Κανένας, κανένας. Δεν κοιμάται κανένας. Τα πλάσματα της σελήνης οσμίζονται και τριγυρνούνε γύρω απ' τα καλύβια τους. Θα ρθουν οι ζωντανοί μεγαλόσαυροι να δαγκάσουν τους ανθρώπους που δεν ονειρεύονται και κείνος που φεύγει με συντριμμένη καρδιά θα συναντήσει στις γωνιές τον απίθανο ήσυχο κροκόδειλο κάτου από την τρυφερή διαμαρτυρία των άστρων. Κανένας δεν κοιμάται στον κόσμο. Κανένας, κανένας. Δεν κοιμάται κανένας. Υπάρχει ένας νεκρός στο πιο μακρινό νεκροταφείο που παραπονιέται τρία χρόνια γιατί έχει ένα ξερό βράχο στο γόνατο και το παιδάκι που έθαψαν σήμερα το πρωί έκλαψε τόσο, που χρειάστηκε να φωνάξουν τα σκυλιά για να σωπάσει. Δεν είναι όνειρο η ζωή! Γρηγορείτε. Γρηγορείτε. Γρηγορείτε! Κατρακυλούμε απ' τις σκάλες για να φάμε νοτισμένο χώμα ή σκαρφαλώνουμε στην κόψη του χιονιού μ' ένα σωρό πεθαμένες ντάλιες. Όμως ούτε η λησμονιά υπάρχει, ούτε όνειρο: σάρκα ζωντανή. Τα φιλιά σμίγουν τα στόματα σ' ένα κουβάρι ν...

Της κιθάρας το κλάμα Αρχινάει. Της χαραυγής οι κούπες γίνονται κομμάτια. Της κιθάρας το κλάμα αρχινάει. Ανώφελο να την κάνεις να πάψει. Αδύνατο να την κάνεις να πάψει. Κλαίει μονότονα όπως κλαίει το νερό, όπως κλαίει ο αγέρας στο χιόνι που πέφτει. Αδύνατο να την κάνεις να πάψει. Κλαίει για πράγματα απόμακρα. Άνεμος του Νότου καυτερός που αποζητάει άσπρες καμέλιες. Την άστοχη κλαίει σαΐτα, το βράδυ που αύριο δεν έχει, και το πρώτο πουλί που πεθαίνει στο κλωνάρι επάνω. Ω!Κιθάρα! Καρδιά βαριά λαβωμένη από πέντε σπαθιά. Από το "Βαθύ τραγούδι" (1921-22)

Κοιμήσου. Μη φοβάσαι το βλέμμα το περιπλανώμενο. Κοιμήσου. Ούτε η πεταλούδα ούτε ο λόγος, ούτε η κρυφή αχτίδα της κλειδαριάς δε θα σ'αγγίξουν. Κοιμήσου. Όπως η καρδιά μου, έτσι κι εσύ καθρέφτη μου. Κήπος όπου ο έρωτας ελπίζει σε μένα. Κοιμήσου άφοβα, μα ξύπνα, όταν θα σβήσει το στερνό φιλί πάνω στα χείλη μου. Από τη "Σουίτα των καθρεφτών" (1921)