Ο κύκλος των χαμένων ποιητών

Για τη ζωή σου μου λέγες για το χαμό της νιότης, για την αγάπη μας που κλαίει τον ίδιο θάνατο της, κι ενώ μια ογρή μάτια σου περνούσε αναλαμπή, ήλιος φαιδρός απ'τ'ανοιχτό παράθυρο είχε μπει.

Τα παιδάκια που παίζουν στ' ανοιξιάτικο δείλι -μια ιαχή μακρυσμένη-, τ'αεράκι που λόγια με των ρόδων τα χείλη ψιθυρίζει και μένει, τ'ανοιχτά παραθύρια που ανασαίνουν την ώρα, η αδειανή κάμαρα μου, ένα τραίνο που θα' ρχέται από μια άγνωστη χώρα, τά χαμένα όνειρα μου, οι καμπάνες που σβήνουν, και το βράδυ που πέφτει ολοένα στην πόλη, στων ανθρώπων την όψη, στ' ουρανού τον καθρέφτη, στη ζωή μου τώρα όλη...