Ο κύκλος των χαμένων ποιητών

Αυτή είναι η απάντηση που δίνουμε στη μιζέρια μας; Δεχόμαστε προστασία από ποιους;μια προστασία από φασίστες; από ένα ακόμα γρανάζι του συστήματος;από το πιο αντιδραστικό τμήμα της κοινωνίας; Από τους ΕΛΛΗΝΑΡΑΔΕΣ εκείνους, που ξεχνούν τον πατριωτισμό τους, μπροστά στην μπατσική βία, μπροστά στο ξεπούλημα κάθε ζωτικού οικονομικού πόρου αυτής της χώρας, μπροστά στο ξεπούλημα ενός λαού ξεπουλημένου κατά τ΄ άλλα, μα βιασμένου οικονομικά, ηθικά, πολιτιστικά.... Εσύ που ενδεχομένως διαβάζεις αυτό το κείμενο, είσαι άνεργος και ξεγραμμένος... Θα μπορούσες να δουλεύεις στην οικοδομή, λες αν δεν υπήρχαν οι μετανάστες λόγου χάρη.... Εκείνοι οι μισητοί Αλβανοί, Πακιστανοί, Ινδοί και ου το καθεξής, οι οποίοι κατά τη γνώμη σου με μαγικό τρόπο βρέθηκαν εδώ, με δική τους επιλογή συγκατοικούν μαζί σου, με δική τους ευθύνη και όχι με κατευθυντήρια γραμμή οδηγούνται στο έγκλημα και τα ποινικά παραπτώματα... Είναι αυτοί που δούλευαν σα σκλάβοι 12+ ώρες, δε...

Στην Εύα Κι αν πέταξα σε άλλους γαλαξίες, μακρινούς και πονεμένους Κι αν αποδιώχνω βίαια τυχαίες θύμησες αξέχαστων παραληρημάτων είναι που η φωτιά δε σβήνει, μα όλο καίει. Κι αν στιγμές νηφάλιες σου μοιάζουν πια, δώσε στη φωτιά να κάψει, λες και χαμογελώντας αποκοιμιέσαι. Δίπλα μου ζεις, παράλληλα πορεύεσαι, μέχρι την ώρα της απόφασης. Μέχρι τη στιγμή της υπέρβασης. Eccesso. Κρατάς το βλέμμα σου ασύχαστο τα βράδια που ονειρεύεσαι! Κι έτσι, μαγικά θαρρώ, χτίζεις την ασπρόμαυρη πραγματικότητα σαν όνειρο. Όπως ο Εγγονόπουλος. Με λίγο απ' το μπλε του κοβαλτίου και το κίτρινο του καδμίου... Eccesso.

Κράτησα την απουσία σου στο συρτάρι των φόβων μου. Τη πότισα στ’ αλκοόλ μια νύχτα που βρέχε… Της φύσηξα καπνό έρωτα και γαντζώθηκα στη μορφή μιας Απροσδιόριστης φιγούρας! Την έντυσα, τη στόλισα κοχύλια, την έβρεξα Κάτω απ’την πανσέληνο με θαλασσινό νερό Και με κυρίεψε! Τώρα αγάπη εσύ, έγινες φόβος. Έτσι έχτισα τον έρωτα πάνω στο φόβο του φόβου, Ακουμπώντας την τυχαία του ματιά Πάνω στο στήθος μου. Να ξεχνιόταν μονάχα το κράτημα του χεριού πάνω Στο περβάζι, το γάντζωμα της μοναξιάς. Να πετούσαμε σα πρώτα… Πριν ανακαλύψω το τρόμο που σε διαφθείρει, Πριν ανακαλύψω την τρέλα και το πάθος εκείνο Που με πείθει Για την αναγκαιότητα της λήθης.

Στις 15 Απριλίου πραγματοποιήθηκε ποιητική βραδιά στο χώρο της βιβλιοθήκης του 1ου Λυκείου Ρεθύμνου, με θέμα την ερωτική ποίηση της γενιάς του 30. Στο παραπάνω βίντεο ακούγεται η απαγγελία μου στη σονάτα του σεληνόφωτος του Γ.Ρίτσου. Ελπίζω να τη βρείτε ενδιαφέρουσα.

Επειδή τα λάτρεψες, γι αυτό τα έκοψα. Έγινε το ψαλίδι η τόλμη που δεν είχα, γι αυτό σε πέταξα σε ένα σωρό από παλιές ξεθωριασμένες φωτογραφίες. Κι αν απορείς ακόμα για το αν έχω τη δύναμη να απαντήσω με μια βουβή ματιά όλο θυμό και πίκρα είναι που δεν απόρησες πραγματικά για τη θλίψη μιας φυγής που γεννήθηκε πάνω στο σώμα μου. Μα όσο είναι πίσω τα βήματα σου, τόσο πιο γρήγορα πραγματοποιείται η τωρινή ψευδαίσθηση μιας στιγμής που καραδοκεί να μ'αρπάξει, σε καινούρια δίχτυα να με πιάσει. Τούτο το κενό- το δικό σου- μια για πάντα τ' αρνήθηκα.

Desperado, why don't you come to your senses? You been out ridin' fences for so long now Oh, you're a hard one I know that you got your reasons These things that are pleasin' you Can hurt you somehow Don' you draw the queen of diamonds, boy She'll beat you if she's able You know the queen of heats is always your best bet Now it seems to me, some fine things Have been laid upon your table But you only want the ones that you can't get Desperado, oh, you ain't gettin' no youger Your pain and your hunger, they're drivin' you home And freedom, oh freedom well, that's just some people talkin' Your prison is walking through this world all alone Don't your feet get cold in the winter time? The sky won't snow and the sun won't shine It's hard to tell the night time from the day You're loosin' all your highs and lows Ain't it funny how the feeling goes away? Desperado, why don't yo...

Χαιρόσουν που έφευγες. Τυπική αντίδραση στην απουσία. Τελεσίδικη απάντηση στο τίποτα. Θα ταν άραγε ποτέ το πρόβλημα σου ανοιχτό κι αληθινό ή θα κρατιόταν στις προφάσεις μιας στιγμής ανούσιας υπόστασης κι ανυπόστατης ουσίας;