Ο κύκλος των χαμένων ποιητών

Μετα απο καιρο απουσιας και παρουσιας φτανουμε να ακουμπαμε κατι απο πραγματικοτητα. Αυτο που με θλιβει ειναι οι πιο κατω-αρκετα παλιοτερες- αναρτησεις. Με θυμωνουν, τις ζηλευω ισως.... Ονειροπαρμενες και αφελεις... Τωρα οσα γραφω εχουν κατι περισσοτερο απο κυνισμο και λιγοτερο αφελεια. Σαν μια νεα ταξη πραγματων. "Ο κοσμος γερνει,γκρεμιζεται..." Κι ενω σ αυτο τιποτα το κακο δεν βρισκω, εξοργιζομαι που τιποτα δεν βρισκεται να το αντικαταστησει. Αντικαταστησει και οχι υποκαταστησει. Αιωνια κατωτεροι των περιστασεων.

Μέρα με τη μέρα βιώνουμε την νομιμοποίηση μια ασύγκριτης και ατέρμονης οικονομικής δικτατορίας. Η συσσωρευμένη αγανάκτηση εύλογα οδηγεί σε κοινωνική έκρηξη, η οποία πέρα των απότερων δυνατοτήτων της ως κινηματική διαδικασία, αποτελεί τη μοναδική οδό μιας κάποιας ηθικής δικαιώσης για τη δουλοπρέπεια, την εξαθλίωση και την ταπείνωση που μας επιβάλλεται... Ενώ χτες όλοι είδαμε ή ζήσαμε σε όλη της την ένταση την κρατική καταστολή και την θεσμοθετημένη τρομοκρατία περί ασύνταχτης ή συντεταγμένης χρεοκοπίας, πρέπει να διατηρήσουμε ένα ελπιδοφόρο συμπέρασμα.... Εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου σε όλες τις πόλεις της Ελλάδας ένωσαν τις φωνές τους και προειδοποίησαν μέσω της δυναμικής τους ότι δεν θα επιτραπεί η συνέχιση της παρούσας πολιτικής... Θα είμαστε απέναντι... Γιατί δεν θέλουμε καμία διάσωση, αν αυτή συνεπάγεται την ολοκληρωτική εξαθλίωση ενός λαού, που δεν χρωστάει τίποτα παραπάνω, από την ανέχεια που επέδειξε.... Δεν πρόκειται να υπάρξει άλλη ανέχεια... Διεκδικούμε αυτά...

ΤΟ ΔΗΜΑΡΧΕΙΟ ΡΕΘΥΜΝΟΥ ΤΕΛΕΙ ΥΠΟ ΚΑΤΑΛΗΨΗ. Η ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΑΥΤΗ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΣΥΜΒΟΛΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ, ΚΙΝΗΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΔΟΥΛΟΠΡΕΠΕΙΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ.... ΓΙΑ ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ΕΝΙΣΧΥΣΗ Ή ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ, Η ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΕΧΕΙ ΟΡΙΣΤΕΙΣΤΙΣ 19.00 ΤΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ. ΕΙΜΑΙ ΔΟΥΛΟΣ ΕΙΣΑΙ ΔΟΥΛΟΣ ΕΙΝΑΙ ΔΟΥΛΟΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΤΟΙΜΟΙ. ΕΙΣΑΣΤΕ ΕΟΙΜΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΞΕΓΕΡΜΕΝΟΙ. ΕΙΣΑΣΤΕ ΕΞΕΓΕΡΜΕΝΟΙ. ΕΙΝΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ. ΘΑ ΕΙΝΑΙ.... ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ.

η Έτσι κανένας νόμος δεν βρίσκεται τοποθετημένος έξω απ' το φαινόμενο, κάθε φαινόμενο κυβερνάει το κατοπινό του φαινόμενο, κι όχι ο νόμος. ~ Η αρμονία εμφανίζεται έτσι σαν πρόσκαιρο ισορρόπημα [...]. Και το ισορρόπημα αυτό δεν θα διατηρείται παρά μόνο μ' έναν όρο: να τροποποιείται αδιάκοπα. ~ "Μη μιλάς για ελευθερία- η φτώχεια είναι σκλαβιά." ~ Οι οκνοί δεν κάνουν την ιστορία: την υφίστανται! ~ Η αξία είναι πράγμα κοινωνικό. ~ Αυτό που ζητάμε είναι να μην κάνουμε τους ανθρώπους χειρότερους απ' ό,τι είναι με τέτοιους θεσμούς. ~ Δε φταίει όμως να ξέρεις να γκρεμίζεις. Πρέπει να ξέρεις και να χτίζεις. ~ Ο γείτονας σας μπορεί να πεθαίνει της πείνας ή να σκοτώνει τα παιδιά του, αυτό δε σας αφορά, είναι δουλειά της αστυνομίας. ~ Ο κομμουνισμός δε μπορεί να επιβληθεί, δεν θα ζούσε αν η σταθερή, καθημερινή συνδρομή όλων δεν θα τον συντηρούσε. Θ' αποπνιγόταν μέσα σε μια ατμόσφαιρα εξουσίας. ~ Κομμουνισμός και αναρχία...

Μου ζήτησαν κάποτε να ζωγραφίσω ένα αστέρι. "Ένα ολομόναχο αστέρι;" ρώτησα. Εκείνοι επέμειναν, πως ήθελαν ένα ολομόναχο αστέρι. Δεν τα κατάφερα. Δεν είχε τίποτα το όμορφο τ' αστέρι μου, γιατί ήταν κούφιο. Άδειο. Φώναζα μέσα του και άκουγα την ηχώ να διαστρεβλώνει τα λόγια, τις σκέψεις, τους πόθους μου. Έπειτα μου ζήτησαν ένα ζευγάρι μαύρα μάτια. Προθυμοποιήθηκα να φτιάξω ένα γελαστό, παιδικό πρόσωπο.Πάλι επέμειναν στην αρχική τους απαίτηση. Τα πήγα καλύτερα. Έτσι πίστεψα... Μα απ' τα μάτια μου έλειπαν οι φωτιές. Και αυτοί μου ζήτησαν μάτια με φωτιές, αστέρια και όνειρα. Ψέλισσα αλαφιασμένη πως τέτοια μάτια δεν τα είχε ποτέ κανείς στον κόσμο! Εκείνοι με πέταξαν τότε στο δωμάτιο της μοναξιάς και της απελπισίας. Είπαν: "Αν τα είχες ζωγραφίσει, θα τα είχαμε όλοι μας."

Απ'τη μια νύχτα στην άλλη η απόσταση είναι μικρή. Απ' τη μια νύχτα ως την επόμενη της μέρα, χαώδης. Δεν σου είπα απόψε "Καληνύχτα". Είχες ξεχάσει καιρό τώρα - ένα χρόνο ολόκληρο- να μου ευχηθείς "Καλημέρα". Με συγχωρείς, ξεχάστηκα. Ξεχάστηκα απόψε, ενώ κοιτούσα τον ουρανό. Τίποτα από σένα δε θύμιζε. Τ' αστέρια είχαν μια τέτοια διαύγεια, όπως την πρώτη νύχτα μετά τη δημιουργία τους. Για πρώτη φορά, σκέφτηκα φευγαλέα τούτο. Πως κανείς λογικός άνθρωπος δεν τοποθετούσε όσους του έλειπαν στον ουρανό. Τους έθαβε κάτω απ' το χώμα ή τους έκαιγε. Μα εκείνος, ζητούσε ν' αποδιώξει τον πόνο, προσπαθώντας μάταια να φυσήξει καπνό και να θολώσει εκείνη την απροκάλυπτη, αφοπλιστική διαύγεια. Εκείνος που ζητούσε διεξόδους, τις βρήκε. Κάτω απ' το θόλο της νύχτας, με μια μπύρα στο χέρι και μ' έναν έρωτα στο στήθος. Τις κυνήγησε και τις βρήκε. Τον αγάπησαν και τον εμπιστεύτηκαν. Έτσι γεννήθηκε τούτη η ζωγραφιά.

Ο έρωτας, η εργασία και η γνώση είναι οι αστείρευτες πηγές της ζωής, αυτές πρέπει να την κυβερνούν. ~~ Ο μεγάλος άνθρωπος ξέρει πότε και που είναι μικρός. Ο Ανθρωπάκος δεν ξέρει ότι είναι μικρός και φοβάται να το μάθει. ~~ Οι καταπιεστές σου προέρχονται απ' την τάξη σου, όπως στο παρελθόν προέρχονταν απ' τα ανώτερα κοινωνικά στρώματα. Αυτοί είναι ακόμα μικρότεροι από σένα, ανθρωπάκο. Γιατί πρέπει κάποιος να ναι πολύ μικρός, για να γνωρίζει την αθλιότητα στην πράξη και μετά να χρησιμοποιεί τη γνώση του αυτή για να σε καταπιέσει πιο σκληρά, πιο ανελέητα. ~~ Μπορούν μόνο να σκέφτονται για σένα, όχι με σένα. ~~ Αλλά δεν έχεις το σθένος να πετάξεις όλο και πιο ψηλά, ν' αφήσεις την αγαλλίαση να σε μεταφέρει στα ουράνια. Φοβάσαι το πέταγμα, φοβάσαι το ύψος και το βάθος. ~~ Μπέρδεψες τις "οικονομικές συνθήκες" με το "βιομηχανικό εξοπλισμό", την απελευθέρωση του ανθρώπου με το "μεγαλείο του κράτους", τη θέληση για θυσίες για ένα μεγά...