Ο κύκλος των χαμένων ποιητών

Είμαι κορόιδο γιατί. δέχομαι να πληρώνω το μικρό μπουκάλι νερό 50 λεπτά (τόσο κάνει και το μισό λίτρο βενζίνη) ενώ αγοράζεται 5-7 λεπτά (περίπου 1000% αισχροκέρδεια). Από 50 δραχμές (17 λεπτά) αυξήθηκε στις 170 δραχμές (50 λεπτά) με την αλλαγή του νομίσματος από δραχμή σε ευρώ και δεν πήρα χαμπάρι. Είμαι κορόιδο γιατί. ενώ οι χώροι άθλησης θα έπρεπε να μου παρέχονται δωρεάν από το δήμο, δέχομαι να πληρώνω από 6 έως 12 ευρώ για να παίξω μία ώρα ποδόσφαιρο (από 80 έως 120 ευρώ ανά ώρα) στα περίφημα 5Χ5 όπου δεν υπάρχει χώρος και χρόνος για προθέρμανση και η κατάσταση του τάπητα είναι κατά κανόνα άθλια. Τουλάχιστον τα 5Χ5 έχουν κάνει πλούσιους και τους φυσιοθεραπευτές καθώς οι μισοί και πλέον πελάτες τους προέρχονται από εκεί (διαστρέμματα, ρήξη χιαστού, κάκωση μηνίσκου κλπ, εξαιτίας της ακαταλληλότητα ς του χλοοτάπητα). Είμαι κορόιδο γιατί. δέχομαι να πληρώνω τον καφέ 3 και 4 ευρώ ενώ το κόστος του δεν υπερβαίνει τα 20 λεπτά (αισχροκέρδεια μέχρι και 2000 %). Κόβεται περίπου μία απόδειξη ...

Ο Μάνος Λοΐζος ήταν Έλληνας μουσικός, συνθέτης, στιχουργός και τραγουδιστής. Γεννήθηκε στις 22 Οκτωβρίου του 1937 στην Αλεξάνδρεια και πέθανε σε νοσοκομείο στη Μόσχα , στις 17 Σεπτεμβρίου 1982 . Εχει κυπριακή καταγωγή (ο πατέρας του, Ανδρέας Λοΐζου, καταγόταν και ήταν κάτοικος των Αγιών Βαβατσινιάς -χωριό της Λάρνακας Κύπρου- και η μητέρα του, Δέσποινα Μανάκη, καταγόταν από τη Ρόδο ). Το σπίτι στο οποίο έζησε ο πατέρας του υπάρχει ακόμη, η δε Κοινότητα του χωριού θέλοντας να τιμήσει τον μεγάλο αυτό μουσικοσυνθέτη, ανέγειρε στην είσοδο του χωριού ένα σεμνό μνημείο, στη μνήμη του, όπου αναγράφονται τα εξής: "Μάνος Λoΐζος 1937-1982, μουσικοσυνθέτης, καταγωγή Αγίοι Βαβατσινιάς". Ήταν μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας και αγωνίστηκε για τα δικαιώματα της εργατικής τάξης. Τα τραγούδια του λιτά και έντεχνα, συνδέθηκαν άμεσα με τις λαϊκές μάζες. Πολιτικά στρατευμένος καλλιτέχνης στα χρόνια της Χούντας και της μεταπολίτευσης , ακολούθησε την ποιότητα στο ελληνικό τρα...

Με κατηγορείς ότι πιστεύω σε μια τρελή ουτοπία... που δεν υπολογίζεται με αριθμούς... ούτε είναι λογικά ορθή... Με κατηγορείς ότι πιστεύω σε μια ουτοπία... που δεν θα την ακολουθήσει κανείς... που δεν θα την πιστέψει κανείς... Με κατηγορείς ότι πιστέυω σε μια ουτοπία... και αυτή είναι σύνθημα τρελών, τρελών, με μακριά μαλλιά και παράνομα όνειρα... Με κατηγορείς ότι πιστεύω σε μια ουτοπία... παιδική, χαζή, αφελής κι ανόητη... Με κατηγορείς... ...ότι πιστεύω ...ότι ζω ...ότι ανασάνω για μια ουτοπία Μια ουτοπία ασυμβίβαστη με όνειρα... με ηθική... με πάθος... χωρίς αριθμούς και προγραμματισμούς... Με αυτή την παιδική αφέλεια... που δεν χωράει στη μετρημένη σου ζωή...

Έτοιμος ή όχι ήθελες να ζήσεις… Επιθυμούσες να εισπνεύσεις με αισιοδοξία το οξυγόνο, που σου πούλησαν τόσο ακριβά. Ρουφούσες με την δύναμη της πείνας για ζωή κάθε ίχνος αέρα… Απεγνωσμένα έψαχνες γι’ αυτό που είχες χάσει …ή γι αυτό που σου έχουν στερήσει; Σ’ έμαθαν να ζεις μέσα από τις ζωές των άλλων Να νιώθεις ολοκληρωμένος- υποτίθεται- απλώς γευόμενος την κάθε ευτυχία και την κάθε δυστυχία μέσα από τις ζωές των άλλων… Καθώς όμως συνέχιζες να ζεις την επίπεδη ζωή σου, που με γενναιοδωρία σου χάρισαν αυτοί ακολουθώντας αδιαμαρτύρητα τις μονότονες στιγμές της δεν σκέφτηκες ποτέ αυτό… ότι σ’ έμαθαν να ζεις μέσα απ’ τις στιγμές των άλλων… Χαμένος στα μονόχνοτα και βαρετά όνειρα σου , Που μαρτυρούσαν τη ζωή που έκανες… Ζητάς μια ευκαιρία για να αδράξεις τη στιγμή… Να ρουφήξεις κάθε στιγμή… Να ζήσεις ολόψυχα… Να ζήσεις… Να ζήσεις… Παλεύεις γι’ αυτό και δίνεις ότι έχεις από την ψυχή σου… Ένα μικρό πραγματάκι με μορφή σα σκοροφαγωμένο Γεμάτο τρυπούλες… γεμάτο κενά… Το παιχνίδι μοιάζει χαμένο, ...

Χαρίζω τη ψυχή μου... έτσι απλά, ναι... χωρίς να προσδοκώ... χωρίς να ζητάω αντάλαγμα... πριν σου τη δώσω ολοκληρωτικά... κάθομαι και την κοιτάζω για μια στιγμή τη θαυμάζω.... τη ψιλαφίζω αργά- αργά... ακουμπάω κάθε της σημείο με μια γλυκιά προσμονή να μου ζητήσει να την κρατήσω μαζί μου... με μια γλυκειά προσμονή να με ακουμπήσει κι αυτή να με θαυμάσει... να με ψιλαφήσει... Αλλά δεν μου το ζητάει... μένει εκεί άδεια... κενή... και σινάμα τόσο γεμάτη... χωράει κάθε στεναγμό, κάθε πόνο, κάθε τρεμούλιασμα από χαρά κάθε μικρό θάνατο από πόνο... Χωράει τόσα... Διψάει... ολοένα και περισσότερο διψάει... για τη χαρά που της στέρησα, για την αγάπη που της στέρησα, για το χτυποκάρδι που της στέρησα, για το εφηβικό σφήξιμο που της στέρησα ακόμα και για τον πόνο...ναι, που της στέρησα... Γι αυτό τώρα ... στη χαρίζω... για να της δώσεις εσύ αυτά που προσδωκά, ενώ ήταν μαζί μου που δεν προσδοκούσα τίποτα...

Ένα γερμανικό σχολείο, ένας διαφορετικός τρόπος διδασκαλίας με έμφαση στο τρόπο λειτουργίας του μυαλού των μαθητών, χωρίς αποστήθιση και χωρίς καταπίεση... Μια εβδομάδα... που ο καθένας επιλέγει το μάθημα που τον ενδιαφέρει Ένας προοδευτικός καθηγητής που χάνει την αναρχία και παίρνει το μάθημα της αυτοκρατίας... Μια δυνατή παποίθηση των γερμανών μαθητών, ότι ο φασισμός πια δεν αποτελεί κίνδυνο για την Γερμανία... Ένα κίνημα Το κύμα ή αλλιώς στα γερμανικά Die Welle... φασιστικό ή όχι....? και σπουδαιότερα... ποιες είναι οι συνέπειες του φασισμού Καταπάτηση δικαιωμάτων, περιθωριοποίηση ατόμων που διαφωνούν, πεποίθηση ανωτερότητας στο κάθε άτομο ή στην κάθε ομάδα... Συνέπειες ή χαρακτηριστικά που προβάλει η ταινία...

Για τη ζωή σου μου λέγες για το χαμό της νιότης, για την αγάπη μας που κλαίει τον ίδιο θάνατο της, κι ενώ μια ογρή μάτια σου περνούσε αναλαμπή, ήλιος φαιδρός απ'τ'ανοιχτό παράθυρο είχε μπει.