Ο κύκλος των χαμένων ποιητών

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ 300 ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΑΠΕΡΓΟΥΣ ΠΕΙΝΑΣ Την Τρίτη 25 Ιανουαρίου, 300 μετανάστες και μετανάστριες σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, ξεκινούν Πανελλαδική Απεργία Πείνας με αίτημα τη νομιμοποίηση όλων των μεταναστών. Είναι χαρακτηριστική της απόγνωσής τους η φράση: «Προτιμάμε να πεθάνουμε εδώ, παρά τα παιδιά μας να ζήσουν αυτά που περάσαμε εμείς». Ακόμα κι όσοι δεν συμφωνούν πλήρως με τα αιτήματα των απεργών πείνας, οφείλουν να σταθούν αλληλέγγυοι στον αγώνα τους για ζωή και ελευθερία. Οι άνθρωποι αυτοί, κυνηγημένοι από τον πόλεμο, την φτώχεια και την εκμετάλλευση, ήρθαν εδώ αναζητώντας μια ανθρώπινη ζωή. Ήρθαν όμως αντιμέτωποι με την ίδια φτώχεια, την ίδια (αν όχι περισσότερη) εκμετάλλευση και δυστυχώς συχνά, με την τουλάχιστον απάνθρωπη συμπεριφορά των ντόπιων απέναντί τους. Επιχειρήσεις «σκούπα», απελάσεις και συρματοπλέγματα είναι αντιπροσωπευτικά της στάσης της ελληνικής κυβέρνησης. Ο αγώνας τους αφορά όλους τους καταπιεσμένους   της γης. Φτάνει να σκεφτεί κανείς ότι σε λίγ...

 Επιλογές από κτήνη Όταν ο κύριος Κόυνερ ο στοχαστής άκουσε πως ο πιο ξακουστός εγκληματίας της Νέας Υόρκης ένας σφάχτης και λαθρέμπορος ναρκωτικών σκοτώθηκε σαν το σκυλί και θάφτηκε δίχως παπά και διάκο δεν έδειξε παρά μονάχα έκπληξη. Που φτάσαμε λοιπόν, είπε,  ακόμα κι ο εγκληματίας να μην είναι σίγουρος για τη ζωή του, και να μη γνωρίζει κάποιαν επιτυχία ουτ' αυτός που είναι έτοιμος για όλα; όλοι το ξέρουν πως είναι χαμένοι αυτοί που νοιάζονται για την αξιοπρέπεια τους. Καλά, κ εκείνοι που την ξεπουλάνε; Να πούμε δηλαδή ότι όποιος πάει για μαλλί βγαίνει κουρεμένος; Ιδρωκομμένοι τινάζονται νύχτα από τον ύπνο τους οι δίκαιοι κι ο παραμικρός θόρυβος τρόμο τους προκαλεί ακόμα και στο ύπνο τους κυνηγάει η καθαρή συνείδηση τους, και τώρα μαθαίνω πώς ο εγκληματίας δεν μπορεί πια να κοιμάται ήσυχος; Τι σύγχυση! Τι χρόνια είναι τούτα! Μαθαίνω πως με μια απλή προστυχιά δεν καταφέρνεις πια τίποτα, μ'ένα φονικό μονάχα κανείς δεν τα βγάζει πέρα! Πρόθυμα θα κ...

Μιλά μέσα στον πυρετό του... ξεφυλλίζει βιβλία ενός άγνωστου συγγραφέα.. Περιγράφει το θαύμα της ζωής του. Το όνειρο της ύπαρξης του. Τη συμφωνία με το δίαβολο και το δώρο. Ο συγγραφέας σου φαίνεται μπερδεμένος... Δεν ξέρει ποιο είναι το δώρο του διαβόλου απέναντι του... τι επέλεξε και του ζητούσε με απαρραμιλη επιμονή... Δεν ξέρει τι θέλει!Αλίμονο, αν απ'αυτόν που περιμένει το παραμιλητό της απάντησης, το παραμιλητό της λύσης, δεν ξέρει τι θέλει... Κι όμως, γνωρίζει και νιώθει καθαρό το αίσθημα της λύπης του που τον συντροφεύει, μιας και ό,τι περισσοτέρο πόθησε, τούτος ο Αγνωστος και Αγαπημένος συγγραφέας,ήταν αυτό που απομάκρυνε από το κόσμο της θέασης του, θέλοντας για λιγο να ανακουφιστεί από τον πόνο και να γιατρέψει τα σημάδια... Δεν υπολόγιζε, βλέπεις, τα γηρατιά που του προξένισε η απουσία κι έτσι παγωμένο τον εαυτό του άφησε στην ίδια θέση της ατράνταχτης ανυπαρξίας...

Ήμαστε λέει, μέσα στο όνειρο συνέβησαν όλα τούτα, και τρέχαμε στα στενά σοκάκια της Παλιάς πόλης, προσπαθώντας να δραπετεύσουμε είτε από πράγματα υπαρκτά, με σάρκα είτε από άλλα, άυλα και αόρατα επομένως... Οι σιγαστήρες των όπλων τους εκτελούσαν το έγκλημα χωρίς να δημιουργούν υποψίες.. Έβλεπα φίλους και συναγωνιστές να πέφτουν νεκροί Δίπλα μου... Μα για κάποιο περίεργο λόγο παρέμενα όρθια... Ερχόμουν πρόσωπο με πρόσωπο με τις παγωμένες εκφράσεις τους και δεν πέθαινα... Περνούσαν από δίπλα μου εκείνοι, το μακελειό το ίδιο.. Εγώ μόνο απώλειες... αγκαλιά βρισκόμουν με την ακατανόητη επιβίωση μου και το ανεξήγητο της ύπαρξης μου... Κι ενώ απορούσα βρέθηκα με πυρωμένο μέτωπο και παγωμένα χέρια που αποδείκνυαν τον πυρετο του σώματος την αλλοφροσύνη της ψυχής...το ξύπνημα του πνεύματος...

ΦΑΣΜΑ ΘΗΣΕΩΣ ΕΝ ΟΠΛΟΙΣ ΚΑΘΟΡΑΝ, ΠΡΟ ΑΥΤΩΝ ΕΠΙ ΤΟΥΣ ΒΑΡΒΑΡΟΥΣ ΦΕΡΟΜΕΝΟΝ Για τους μεγάλους, για τους ελεύθερους, για τους γενναίους, τους δυνατούς, Αρμόζουν τα λόγια τα μεγάλα, τα ελεύθερα,τα γενναία, τα δυνατά, Γι αυτούς η απόλυτη υποταγή κάθε στοιχείου, η σιγή, γι αυτούς τα δάκρυα, γι αυτούς οι φάροι, κι οι κλάδοι ελιάς, και τα φανάρια Όπου χοροπηδούνε με το λίκνισμα των καραβιών και γράφουνε στους σκοτεινούς ορίζοντες των λιμανιών, Γι αυτούς είναι τ' άδεια βαρέλια που σωριαστήκανε στο πιο στενό, πάλι του λιμανιού, σοκάκι, Γι αυτούς οι κουλούρες τ'άσπρα σκοινιά, κι οι αλυσίδες, οι άγκυρες, τ'άλλα μονόπετρα, Μέσα στην εκνευριστικιάν οσμή του πετρελαίου, Για να αρματώσουνε καράβι,ν'ανοιχτούν, να φύγουνε, Όμοιοι με τραμ που ξεκινάει, άδειο κι ολόφωτο μέσ'στη νυχτερινή γαλήνη των μπαχτσέδων, Μ'ένα σκοπό του ταξειδιού: π ρ ο ς τ' α σ τ ρ α. Γι αυτούς θα πω τα λόγια τα ωραία, που μου τα υπαγόρευσε η Έμπνευσις, Καθώς εφώλιασε μέσα στα βαθιά...

Ε' Δεν τους γνωρίσαμε ήταν η ελπίδα στο βάθος που έλεγε πως τους είχαμε γνωρίσει από μικρά παιδιά. Τους είδαμε ίσως δυο φορές κι έπειτα πήραν τα καράβια φορτία κάρβουνο, φορτία γεννήματα, κι οι φίλοι μας χαμένοι πίσω από τον ωκεανό παντοτινά. Η αυγή μας βρίσκει πλάι στην κουρασμένη λάμπα να γράφουμε αδέξια και με προσπάθεια στο χαρτί πλεούμενα γοργόνες ή κοχύλια το απόβραδο κατεβαίνουμε στο ποτάμι γιατί μας δείχνει το δρόμο προς τη θάλασσα, και περνούμε τις νύχτες σε υπόγεια που μυρίζουν κατράμι. Οι φίλοι μας έφυγαν ίσως να μη τους είδαμε ποτές,ίσως να τους συναντήσαμε όταν ακόμη ο ύπνος μας έφερνε πολύ κοντά στο κύμα που ανασαίνει ίσως να τους γυρεύουμε γιατί γυρεύουμε την άλλη ζωή, πέρα από τ'αγάλματα. ΙΔ' Τρία κόκκινα περιστέρια μέσα στο φως χαράζοντας τη μοίρα μας μέσα στο φως με χρώματα και χειρονομίες ανθρώπων που αγαπήσαμε. ΙΗ' Λυπούμαι γιατί άφησα να περάσει ένα πλατύ ποτάμι μέσα από τα δάκτυλα μου χωρίς να πιω ούτε μια στάλα. Τώρα βυθίζομαι στην πέτρα. Ένα μικρ...

To να βρίσκεσαι μέσα σε κάτι "όμορφο" ίσως είναι πολύ μακριά από σένα... Το να βρίσκεις την ομορφιά μέσα σε κάτι άλλο, σ'αγγίζει καίγοντας και ζεσταίνοντας σε! Πονώντας σε... μα και οδηγώντας στην παράλληλη διάσταση του κόσμου, αυτή των ακατανόμαστων "θέλω" και "ζητάω". Το παρόν που αρνείσαι να αγγίξεις, ζωντανεύει το παρελθόν τα βράδια που κοιμάσαι, υλοποιώντας τη χάρη ή την ασκήμια του "εγώ" σου. Ποιος είσαι άλλωστε εσύ, ώστε γνώριμο να σου ναι τι αξίζει να κρατήσεις στη ζήση τούτη και τι όχι; Ό,τι πονάει είναι εύκολο... Ό,τι μένει, πονάει... Κι ό,τι φοβάσαι να ψιλαφήσεις, χάνεται...