Ο κύκλος των χαμένων ποιητών

Συλλογιέμαι τον φόβο ως απόρια θυμού. Άλλες πάλι φορές ως άμεση συνέπεια απατηλής φιλοδοξίας. Έτσι συνιθίζω να κρύβομαι πίσω απ' τις ερμηνείες των λέξεων, οδηγώντας τον εαυτό μου σε δρόμο παράλληλο μ' έναν ξεχασμένο και πρωτόλυο ιδεαλισμό. Η διαλεκτική, όμως, στην προσπάθεια της να καθορίσει μια διαφορετική λογική με παρασύρει στην πεποίθηση πως ο φόβος μου είναι η ίδια η επικίνδυνη ανασφάλεια. Τρομακτική αν την καλοσκεφτείς και τη ζυγίσεις. Αποτέλεσμα αμφιβολίας, φόβος από φόβο. Να σηκώνεις, δηλαδή, το κεφάλι, να περιμένεις ν' αντικρύσεις έναν συννεφιασμένο ουρανό και να στασιοποιείσαι εν τέλει από μια παράλογη καθαρότητα και διαύγεια. Εξωπραγματική κι αφύσικη. Σιωπή στη βοή μιας απάνθρωπης ησυχίας, που μας καθηλώνει, μα γεννάει ταυτόχρονα την ανάγκη. Μια ανάγκη δομημένη στην άγραφη συνθήκη της ενστικτωδούς απόφασης. Είναι η στιγμή που αντιλαμβανόμαστε τον κίνδυνο της επ' αόριστω μας στασιοποίησης. Ανακεφαλαιώνοντας, ο φόβος για απόρριψη, δικαιο...

Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ;

Μα το να το ξεχειλώσεις σα παλιό μακό μπλουζάκι, δε βρίσκεται σ' αντιστοιχία με τις δυνάμεις σου. Κι αν πεις πως το κατάφερες, ψέμα θα πεις...

Δεν ξέρουμε πως είναι οι ποιητές. Τους φανταζόμασταν ψηλούς, με αρχαιοελληνικά, μαρμάρινα κορμιά. Με μαύρα μαλλιά και πράσινα μάτια, που αντανακλώντας στον ήλιο, έφτασαν να τον ψηλαφίζουν και να του σβήνουν τα φώτα. Παρασυρόμενοι σε παραλίες καλοκαιρινής ψευδαίσθησης. Λέγαμε ακόμα πως ήταν ελεύθεροι άνθρωποι. Τρέχαν με το ξημέρωμα σε πράσινους λόφους, ενώ τις νύχτες σχεδόν υπνωτισμένοι, άφηναν παράμερα το λογισμό- μόνος του συλλογιέται τώρα- αφού πια σε τίποτα δεν τον είχαν ανάγκη.

...Οι λαοί δεν έχουν μόνο ήρωες, έχουν και καθάρματα. Στην ιστορία ενός τόπου δεν ανήκουν μόνο οι ήρωες, ανήκουν και τα καθάρματα, που κι αυτά γράφουν ιστορία. (από την περίληψη του βιβλίου) "ο πεπειραμένος Τσώρτσιλ ξέρει αυτό που δεν θα καταλάβει κανένας ανθρωπιστής. Ό,τι δηλαδή σ'έναν πόλεμο το δίκιο δε βρίσκεται απ' τη μεριά της ηθικής, αλλά απ' τη μεριά της βίας." "Όλους τους ηλίθιους τους βγάζουμε πράκτορες εδώ, ίσως γιατί δεν πληροφορηθήκαμε ακόμα πως οι πράκτορες είναι εξόχως ευφυείς άνθρωποι." "Η χωριατιά ήρθε να συναντήσει τη βλακεία, να την πάρει απ' το χέρι και να την οδηγήσει εκτός αιθούσης. Πολύ ελληνική ατμόσφαιρα." "Αυτοί που σκοτώνονται για τα ιδανικά τους πίστευαν ειλικρινά στον καλύτερο κόσμο που είναι να ρθει. Δεν ήρθε. Αλλά αυτό δε μειώνει σε τίποτα ούτε την εντιμότητα τους, ούτε τις καλές τους τις προθέσεις, ούτε τον ηρωισμό τους, ούτε την ελληνικότητα τους (...) Γονατίστε με σεβασμό μπροστά σ' αυτούς τους ...

"Αθήνα η πιο ανοιχτή πόλη του κόσμου" "Ένιωθα την ψυχή μου να μαραζώνει. Λαχτάρησα λιγάκι όνειρο, δυο πρέζες αμαρτία, πόθησα το απρόβλεπτο, διψούσα για λίγη ομορφιά, Σεζάν, Πικάσσο, Λεζέ,..." "Στα τελευταία, έπιασε να μου φαίνεται παράδεισος ο κόσμος που αφήσαμε, εκεί που ο άνθρωπος εκμεταλεύεται τον άνθρωπο, αλλά που με τη δική σου θέληση μπορείς να γίνεις άγγελος ή σατανάς, ό,τι διαλέξεις." "Από την κόλαση κανένας δε γύρισε αλώβητος" "Και τούτα τα κορμιά πλασμένα από ένα χώμα που δεν ξέρουν, έχουν ψυχές. Μαζεύουν σύνεργα για να τις αλλάξουν, δε θα μπορέσουν, μόνο να τις ξεκάμουν, αν ξεγίνουνται οι ψυχές. Δεν αργεί να καρπίσει τ' αστάχυ δε χρειάζεται μακρύ καιρό για να φουσκώσει τις πίκρας το προζύμι δε χρειάζεται μακρύ καιρό το κακό για να σηκώσει το κεφάλι κι ο άρρωστος νους που αδειάζει δε χρειάζεται μακρύ καιρό για να γεμίσει με την τρέλα, νήσος τις έστι... (Γ.Σεφέρης) [...]Με τη βία μπορούν να μας ξεκάνουν,...

"...Διπρόσωπη η αμαρτία: άυλη που από την ύλη εξαρτιέται. Βρίσκεται μέσα στον αγαπημένο μας ήλιο, στα αγαπημένα μας κύμματα, μέσα στο χορό και μέσα στα δάκρυα, βρίσκεται μέσα στις κραυγές, μέσα στις ματιές και μέσα στο μέλι. Βρίσκεται παντού. Αισθησιασμός. Διπροσωπία του αισθησιασμού: να παίζεις μαζί του, αλλά να μην τον αφήνεις να σε βάζει κάτω..." "Τον άκουσα να μιλάει για τη ζωή του, όπου εγώ δε συμμετείχα, μια ζωή τελείως έξω από μένα. Το γεγονός ότι γνωρίζω κάθε του χειρονομία, όλες του τις μανίες,[...] τις ώρες του, πότε κοιμάται, όλα αυτά ωστόσο δε φτάνουν για να μην με με αποκλείσουν απολύτως από τη ζωή του..." "Μα νομίζω πως τα θαύματα είναι σαν τις βόμβες, δεν πέφτουνε δύο φορές πάνω στο ίδιο πρόσωπο."